Καλό ταξίδι

Ο Τάσσος έφυγε, και περίσσεψε η υπερβολή. Ο νεκρός δεδικαίωται, αλλά αυτό απέχει πολύ από το να "αγιοποιείται". Παρακολουθώντας τα αφιερώματα στα τηλεοπτικά κανάλια, διερωτώμαι εάν ο άνθρωπος που γνώριζα ήταν κάποιος άλλος. Κανένας δεν θυμήθηκε το κυνηγητό που επεφύλαξε στους αντιπάλους του; Κανένας δεν θυμήθηκε ότι αδίκησε άξιους ανθρώπους γιατί απλώς διαφωνούσαν μαζί του; Κανένας δεν θυμήθηκε ότι φέρθηκε μικρόψυχα απέναντι σε όσους θεωρούσε αντίθετους με την πολιτική του; Και όμως, περίσσεψε η υποκρισία. Ήταν άνθρωπος όπως όλοι μας. με πάθη, εγωϊσμούς και εμμονές. Δεν τον κατακρίνω για αυτό. Ίσως εγώ να έχω περισσότερα πάθη, περισσότερο εγωϊσμό και μεγαλύτερες εμμονές. Ωστόσο κάποτε θα πρέπει να μάθουμε ότι μεγάλες προσωπικότητες όπως ο Τάσσος Παπαδόπουλος κρίνονται από την ιστορία και όχι από τις συναισθηματικές αφηγήσεις, όσων υπήρξαν υποτακτικοί του.
Καλό ταξίδι Πρόεδρε. Είμαι σίγουρος ότι όπως όλοι οι άνθρωποι, μετάνιωσες και συ για τα λάθη σου. Αν δεν είχες κάνει λάθη δεν θα ήσουν άνθρωπος. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει και είμαι σίγουρος ότι η ιστορία θα σε κρίνει για τα όσα μεγάλα και σημαντικά έκανες, αφήνωντας στο περιθώριο τα μικρά και τα ασήμαντα.

Δύσκολη μάχη

Αυτές τις μέρες ο τέως Πρόεδρος της Κύπρου, Τάσσος Παπαδόπουλος δίνει ίσως την πιο άνιση μάχη της ζωής του. Ίσως να είναι και η τελευταία του. Σε αυτές τις δύσκολες ώρες, όσα και αν σε χωρίζουν με έναν άνθρωπο δεν μπορείς παρά να προσευχηθείς να κερδίσει.

Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια όταν συναντηθήκαμε με τον Τάσσο σε ένα φιλικό σπίτι για δείπνο. Ήταν η περίοδος που μόλις είχε ξεπεράσει το πρώτο πρόβλημα υγείας που είχε. Γνώρισα έναν άνθρωπο «μαλακό» με ανθρώπινη προσέγγιση των πραγμάτων. Δεν είχε πρόβλημα να μιλήσει για τον καρκίνο που νίκησε, αλλά και για το πως είδε μετά από αυτή την περιπέτεια την ζωή του. Λίγο αργότερα ο Τάσσος έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Μάλλον είχε ξεχάσει την εμπειρία της ασθένειας και έτσι βρήκε τον παλιό εαυτό του... Δεν είναι ώρα για κριτική. Γερός και δυνατός. Πάνω απ' όλα είναι ο άνθρωπος και η αξία της ζωής.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας

Σήμερα βρέθηκα μετά από πάρα πολύ καιρό στο Προεδρικό Μέγαρο, για μια συνέντευξη με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η απλότητα του Δημήτρη Χριστόφια αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία του χαρακτήρα του. Ακόμα και όταν διαφωνείς μαζί του οφείλεις να του αναγνωρίσεις την ειλικρίνια των απόψεων του.

Βρισκόμενος στο γραφείο του Προέδρου, θυμήθηκα ότι είχα να μπω από τότε που ήταν Πρόεδρος ο Γλαύκος Κληρίδης, γιατί κατά την πενταετία Τάσσου Παπαδόπουλου οι πόρτες ήταν μονίμως κλειστές για τους περισσότερους δημοσιογράφους. Επί Τάσσου παπαδόπουλου είχα διαβιβάσει 11 αιτήματα για συνέντευξη και απορρίφθηκαν και τα 11. Μάλιστα μου ζητούσαν να τα υποβάλλω μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο τα διαβίβαζε στο Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών και από κει στον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο και τον Πρόεδρο.

Για να εξασφαλίσω την συνέντευξη με τον Δημήτρη Χριστόφια χρειάστηκε ένα τηλεφώνημα και πέντε λεπτά για την έγκριση.

Ζωντανή ιστορία

Πριν λίγες ημέρες παρουσιάσαμε μια έκθεση φωτογραφίας από την πολιτική διαδρομή του Γλαύκου Κληρίδη. Είχα την ευκαιρία να δω τον Πρόεδρο μετά από πολύ καιρό. Διαπίστωσα ότι παρά τα 87 χρόνια του παραμένει το ίδιο ευφυής όσο και την πρώτη φορά που τον γνώρισα το 1993. Δεν έχει σημασία εάν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τις πολιτικές του επιλογές. Αυτό που δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει είναι η ιστορική του συνεισφορά στην Κύπρο.
Ένας άνθρωπος βαθύτατα πατριώτης, εκ φύσεως αισιόδοξος και εκ πεποιθήσεως ρεαλιστής.

Το τίμημα της αλαζονείας

Πέρασε μόλις μια εβδομάδα από την ήττα του Τάσσου Παπαδόπουλου στον πρώτο γύρο των Προεδρικών εκλογών, και ο επίδοξος "εθνάρχης" δεν απασχολεί ούτε καν τα μονόστηλα των εφημερίδων. Αν και για ακόμα τρεις μέρες παραμένι Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έχει ξεχαστεί ως ένας νυχτερινός εφιάλτης που έσβησε από την μνήμη μας μόλις χάραξε η μέρα.
Η ήττα του υπήρξε αποτέλεσμα μιας αλαζονείας που προυπήρξε της εκλογής του και γιγαντώθηκε όταν εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας το 2003. Το 2004 με το δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν πίστεψε ότι το 76% που ψήφισε "Όχι" αποτελούσε πολιτική προίκα του. Για αυτό τον λόγο στη συνέχεια πολιτεύθηκε με τέτοιο εγωϊσμό και εγωπάθεια, που τον έκανε να πιστέψει ότι η παραπονή του στην εξουσία ήταν αδιαμφισβήτητη.
Εξέθρεψε τον διχασμό πιστεύοντας πως με αυτό τον τρόπο θα διατηρούσε την πολιτική του ισχύ. Έπεσε όμως έξω. Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό του ότι η υπεροψία πληρώνεται και μάλιστα με τον πιο σκληρό τρόπο, ο οποίος δεν είναι η ήττα στις εκλογές, αλλά η αδιαφορία.
Κάποιοι συνεργάτες του απέδωσαν τον εξοβελισμό του από το πολιτικό σκηνικό, στον μη φιλικό τρόπο με τον οποίον του συμπεριφέρθηκαν οι δημοσιογράφοι. Αντιθέτως, εγώ θα έλεγα ότι υπήρξαμε πολύ ανεκτικοί μαζί του, ακόμα και όταν μας ειρωνευόταν, μας απαξίωνε και μας συμπεριφερίταν χωρίς τον σεβασμό που όφειλε στο λειτούργημα και όχι στα πρόσωπα.
Σήμερα έχει όσο χρόνο χρειάζεται για να κάνει απολογισμό της μικρόψυχής ακι αλαζονικής πολιτικής του παντοδυναμίας. Να είναι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να τον ενοχλήσει κανείς... Δεν μας ενδιαφέρει άλλωστε.

Πολιτικό ήθος

Γνωρίζω τον Γιαννάκη Κασουλίδη πάρα πολλά χρόνια. Το 1993 όταν ανέλαβε καθήκοντα Κυβερνητικού Εκπροσώπου στην πρώτη Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, έφερε έναν καινουργιο ύφος και ήθος στον τομέα της διαφάνειας και της σχέσης της εξουσίας με τον τύπο και τους δημοσιογράφους. Ως Υπουργός Εξωτερικών μπόρεσε να κρατήσει σε υψηλά επίπεδα το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχοντας παράλληλα σημαντική συμβολή στην ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. Όσα σκαλοπάτια και αν ανέβηκε στην κλίμακα της εξουσίας παρέμεινε ο ήρεμος, και μειλίχιος πολιτικός και άνθρωπος και με την φυσική ευγένεια που τον διακρίνει μπόρεσε να εμπνεύσει ένα νέο ήθος στα πολιτικά πράγματα. Η λήθεια είναι ότι η τοποθέτηση του υπέρ του Σχεδίου Ανάν το 2004 με βρήκε αντίθετο. Ωστόσο η αποδοχή του αποτελέσματος και ο έμπρακτος σεβασμός του στην απόφαση της πλειοψηφίας αποκάλυψε τον πολιτικό του πολιτισμό. Η μάχη των Προεδρικών εκλογών που έδωσε και έχασε επιβεβαίωσε την προσήώση του στο σύγχρονο πνεύμα και τις αξίες τουη δημοκρατικού διαλόγου. Ο λαός δεν τον επέλεξε ως τον νέο Πρόεδρο, αλλά τον κατέταξε στις προσωπικότητες του πολιτικού στερεώματος για τις οποίες μπορούμε να αισθανόμαστε περήφανοι.

Τεστ Δημοκρατίας

Ο Δημήτρης Χριστόφιας, είναι από χθες ο νέος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μπορεί να μην υπήρξε η επιλογή μου, αλλά όπως κάθε πολίτης αυτού του κράτους οφείλω να εκφράσω τον σεβασμό μου στην επιλογή της πλειοψηφίας και στον άνθρωπο που ηγείται του κράτους.
Ωστόσο διατηρώ το δικαίωμα να ανησυχώ και να ελπίζω.
Οι ανησυχίες πηγάζουν από τις ιδεολογικές καταβολές του κ. Χριστόφια, οι οποίες δοκιμάστηκαν (επιβλήθηκαν) στην πράξη σε μια σειρά κρατών της Ανατολικής Ευρώπης και όχι μόνο.
Εκεί που το φιλοσοφικό μοντέλο του Μαρξισμού - Λενινισμού εφαρμόστηκε απέτυχε παταγωδώς, καταργώντας την δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία του ατόμου σε όλες της τις μορφές.
Ο κ. Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ στήριξαν τα ανελεύθερα καθεστώτα προσπαθώντας μάλιστα να τα παρουσιάσουν ως πρότυπα μέχρι και την στιγμή της κατάρευσης τους.
Το γεγονός αυτό προκαλεί ανησυχίες οι οποίες θα διασκεδαστούν μόνο όταν η νέα Κυβέρνηση δώσει τα πρώτα δείγματα γραφής πείθωντας πως όσες δεσμεύσεις αναλήφθηκαν προεκλογικώς θα τιμηθούν και μετεκλογικώς με την διατήρηση του μοντέλου της οικονομίας της αγοράς, με την διατήρηση του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, με τον σεβασμό της ελληνικής παιδείας και του ορθόδοξου χριστιανικού αισθήματος του λαού.
Νομίζω πως ο Δημήτρης Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ έχουν διδαχθεί από τα σφάλματα των κομουνιστικών κομμάτων της Ανατολικής Ευρώπης, και δεν επαναλάβουν πειράματα τα οποία απέτυχαν και οδήγησαν ολόκληρους λαούς σε τραγικά αδιέξοδα και απομόνωση.
Η δυτικού τύπου δημοκρατία είναι αυτή που επιτρέπει σήμερα στον κ. Χριστόφια να κυβερνήσει, σε αντιθεση με τα καθεστώτα που στηρίχθηκαν στην ίδια ιδεολογία με αυτή του ΑΚΕΛ, που απαγόρευαν δια ροπάλου την άλλη άποψη και την εναλαγή των κομμάτων στην εξουσία. Είναι μια ιστορική ευκαιρία υπέρβασης και ένα τεστ αντοχής στην δημοκρατία, το οποίο ελπίζω κυβερνώντες και κυβερνόμενοι, συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι να περάσουν με επιτυχία.

Συλλυπητήρια Πρόεδρε.

Στη κηδεία της Ειρήνης Κληρίδη προχθές, τα μάτια μου ήταν καρφωμένα στον Γλαύκο Κληρίδη ο οποίος μετά από 60 χρόνια συμβίωσης, έμεινε μόνος. Έβλεπα έναν άνθρωπο με κενό βλέμμα που βίωνε την απώλεια. Εκείνη την στιγμή θυμήθηκαν ένα ντοκιμαντέρ που είχα κάνει για το ΡΙΚ το 1998, με το 24ωρο του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Γλαύκου Κληρίδη.
Όταν έφτασα στο σπίτι του στις 5:30 το πρωί, μου είχε ανοίξει με την ρόμπα και πήγε κατ' ευθείαν στη κουζίνα να φτιάξει καφέ. Μου ζήτησε να μιλάμε χαμηλόφωνα για να μην ξυπνήσει η Λίλα (Ειρήνη) η οποία κοιμόταν στον πάνω όροφο.
Το μεσημέρι κάτσαμε να φάμε μαζί στο Προεδρικό Μέγαρο, φασόλια. το τραπέζι, μαζί μας κάθισε και η Ειρήνη η οποία παρακολουθούσε την κουβέντα μου με τον Πρόεδρο χωρίς να παρεμβαίνει και χωρίς να προσπαθεί να κάνει αισθητή την παρουσία της. Μόνο σε κάποια στιγμή που ο Γλαύκος Κληρίδης είπε ένα ανέκδοτο, γέλασε. Τότε αντιλήφθηκα πως αν και δεν μιλούσε ελληνικά, μπορούσε να καταλαβαίνει τα πάντα.
Το 1993 όταν εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Γλαύκος Κληρίδης ένοιωσα ανακούφιση καθώς είχε υποσχεθεί τον "ενταφιασμό" των ιδεών Γκάλι. Δυστυχώς το 2003 μας οδήγησε στο σχέδιο Ανάν και αυτό ήταν που άλλαξε την στάση μου απέναντι του. Βεβαίως μπροστά στον ανθρώπινο πόνο, ξέχασα και το 2003 και την στάση του στο δημοψήφισμα του 2004.
Μπροστά μου είχα έναν άνθρωπο που το μόνο που θέλησα ήταν να τουσ φίξω το χέρι και να τον συλλυπηθώ. Καλή δύναμη Πρόεδρε.

Αποφασίζομεν και διατάσσομεν

Ο Υπουργός Εσωτερικών Νεοκλής Συλικιώτης, μου τηλεφώνησε χθες για να τον ενημερώσω σχετικά με το νέο κατόρθωμα της Διευθύντριας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, κας Άννης Σιακαλλή.

Τι έκανε η κα Σιακαλλή; Έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων της, απόφαση δικαστηρίου που αφορούσε δυο αλλοδαπούς εργάτες, και αποφάσισε να τους συλλάβει και να τους απελάσει παρά το ότι θεμελιώνουν δικαίωμα να παραμείνουν μόνιμα στη Κύπρο μετά από 5 χρόνια συνεχούς νόμιμης παραμονής.

Βεβαίως, η κα Σιακαλλή στο παρελθόν δεν δίστασε να απελάσει μικρά παιδιά που γεννήθηκαν στη Κύπρο, γιατί δήθεν μετά από 10 ή 12 ή 14 χρόνια έληξε η άδεια παραμονής των γονέων τους. Έστειλε αυτά τα παιδιά σε μία χώρα που δεν είδαν ποτέ και δεν γνωρίζουν καν την γλώσσα.

Τα κρούσματα αυθαιρεσίας, παραγνώρισης οδηγιών της Ε.Ε και Υπουργικών εγκυκλίων είναι σχεδόν καθημερινά από την κα Σιακαλλή, η οποία ενδύθηκε με υπερεξουσίες τις οποίες χρησιμοποιεί για να ταλαιπωρεί ανθρώπους.

Έχει ρίξει στα αστυνομικά κρατητήρια, δεκάδες αλλοδαπούς χωρίς δίκη αρνούμενη να αναγνωρίσει τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα τους. Επειδή δεν μπορεί να τους απελάσει τους έχει "καταδικάσει" σε φυλάκιση μέχρι να χάσουν τα λογικά τους. Ήδη ένας από αυτούς μετά από 2 χρόνια εγκελισμού μεταφέρθηκε στο ψυχιατρείο.

Ο Υπουργός Εσωτερικών (επιτέλους) με διαβεβαίωσε ότι μόλις επιστρέψει από το εξωτερικό θα αφαιρέσει από την κα Σιακαλλή όλες τις εξουσίες που της έχουν εκχωρηθεί.

Πρόκειται για μια γενναία απόφαση καθώς μέχρι σήμερα ουδείς προσπάθησε να βάλει φρένο στις αυθαίρετες πρακτικές της εν λόγω κυρίας.

Πυραυλολογίας νεκροψία

Αιφνιδίως προέκυψε πάλι πολιτική αντιπαράθεση για τους πυραύλους S-300. Αφορμή οι αναφορές του Γλαύκου Κληρίδη για την ευθύνη της Κυβέρνησης Σημίτη.
Σήμερα και ενώ όλοι οι πρωταγωνιστές του φιάσκου είναι εν ζωή, διαφωνούν για το ποιός εκανε το πρώτο βήμα πίσω. Σε λίγα χρόνια οι σκιές θα γίνουν μεγαλύτερες. Αυτό που ωστόσο ενδιαφέρει είναι το αποτέλεσμα. Σημίτης και Κληρίδης ήταν κατώτεροι των περιστάσεων. Οι μετέπειτα ενέργειες τους (αποδοχή Σχεδίου Ανάν) αποδεικνύουν ότι υπήρξαν ακατάλληλοι για τον χειρισμό εθνικών θεμάτων. Η ιστορια ελπίζω πως δεν θα γραφτεί με βάση τις αυτάρεσκες αυτοβιογραφίες τους.